អំពើបាបជាអ្វី?

តើគម្ពីរមានន័យដូចម្ដេចដោយ “អំពើបាប”?

អ្នកប្រហែលធ្លាប់ឮគ្រីស្ទបរិស័ទប្រើពាក្យអំពើបាប ហើយឆ្ងល់ថាវាមានន័យអ្វីពិតប្រាកដ។ វាអាចស្ដាប់ទៅដូចជាពាក្យសាសនាដ៏ធ្ងន់ ឬគួរឲ្យខ្លាច ប៉ុន្តែមុនអ្នកឈប់អាន សូមយល់រឿងសំខាន់មួយ៖ រឿងនេះទាក់ទងនឹងយើងគ្រប់គ្នា។ អ្នកមិនត្រូវបានគេជ្រើសរើសឲ្យបន្ទោស ឬកាត់ទោសនោះទេ។

អំពើបាបមានន័យថា យើងបានខ្វះខាតពីស្តង់ដារដ៏គ្រប់លក្ខណៈរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពេលខ្លះអំពើបាបហាក់ដូចជាធ្ងន់ធ្ងរណាស់សម្រាប់យើង ហើយពេលខ្លះវាអាចហាក់ដូចជាតូចតាច។

តើអ្នកធ្លាប់និយាយកុហកទេ? តើអ្នកធ្លាប់យករបស់ដែលមិនមែនជារបស់អ្នកទេ សូម្បីតែតូចដូចស្ករកៅស៊ូមួយដុំ? តើអ្នកធ្លាប់កុម្មង់ទឹកនៅភោជនីយដ្ឋាន ប៉ុន្តែបានចាក់កូកាកូឡាពេញកែវ ដោយមិនបង់ប្រាក់ទេ?

តើអ្នកធ្លាប់ធ្វើផ្ទុយពីអ្វីដែលឪពុកម្ដាយប្រាប់ឲ្យធ្វើដោយចេតនាទេ? តើអ្នកធ្លាប់ឲ្យល្បែងវីដេអូ ទូរទស្សន៍ បាល់ទាត់ ព្រឹត្តិការណ៍កីឡា ចំណូលចិត្ត ប្រាក់ ឬអ្វីផ្សេងទៀត ក្លាយជាសំខាន់ជាងព្រះជាម្ចាស់ ការទៅក្រុមជំនុំ ឬការចំណាយពេលអានគម្ពីរក្នុងជីវិតរបស់អ្នកទេ?

តើអ្នកធ្លាប់មើលមនុស្សម្នាក់ទៀតដោយតណ្ហាទេ? ច្រណែនព្រោះអ្នកណាម្នាក់មានប្រដាប់ក្មេងលេងថ្មី ឡាន ផ្ទះ ការងារ ទំនាក់ទំនង ឬអ្វីផ្សេងទៀតដែលអ្នកចង់បាន? តើអ្នកធ្លាប់ខឹងនឹងអ្នកណាម្នាក់ខ្លាំងដល់ថ្នាក់និយាយថា “ខ្ញុំស្អប់អ្នក”ទេ?

ទាំងនេះជាឧទាហរណ៍ប្រចាំថ្ងៃដែលជួយយើងឲ្យយល់ថាគម្ពីរមានន័យដូចម្ដេចដោយអំពើបាប។ គ្មានអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមយើងអាចចង្អុលម្រាមដៃទៅអ្នកដទៃ ហើយធ្វើពុតថាខ្លួនមិនដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាបនោះទេ។

យើងម្នាក់ៗត្រូវការការអត់ទោសពីព្រះជាម្ចាស់។ អំពើបាបញែកយើងចេញពីព្រះជាម្ចាស់ដ៏វិសុទ្ធ។ យើងមិនអាចជួសជុលការបែកគ្នានោះ គ្រាន់តែដោយព្យាយាមឲ្យខ្លាំងជាងនេះ ធ្វើអំពើល្អឲ្យបានគ្រប់គ្រាន់ ទៅក្រុមជំនុំ ឬក្លាយជា “មនុស្សល្អជាងមុន” បានឡើយ។

នេះជាមូលហេតុដែលយើងត្រូវការព្រះយេស៊ូវ។ ព្រះជាម្ចាស់មិនបានទុកមនុស្សឲ្យគ្មានផ្លូវត្រឡប់មករកព្រះអង្គទេ។ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានស្ម័គ្រព្រះទ័យយាងមកជំនួសយើង។ ព្រះអង្គគ្មានអំពើបាប ប៉ុន្តែបានប្រគល់ព្រះជន្មសម្រាប់យើង។ ព្រះអង្គបានទទួលទោសដែលយើងមិនអាចសង សុគតលើឈើឆ្កាង ហើយរស់ឡើងវិញ។ តាមរយៈព្រះយេស៊ូវ ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានការអត់ទោស សេចក្ដីសុខសាន្តជាមួយព្រះជាម្ចាស់ និងជីវិតជាមួយព្រះជាម្ចាស់ជារៀងរហូតជាអំណោយទាន។

គម្ពីរមានបន្ទូលថា “ដ្បិតប្រាក់ឈ្នួលនៃអំពើបាបគឺសេចក្ដីស្លាប់” (រ៉ូម 6:23)។ ប្រាក់ឈ្នួលគឺអ្វីដែលគេរកបាន ឬជំពាក់។ អំពើបាបមានផលវិបាកពិតប្រាកដ គឺសេចក្ដីស្លាប់។ វិវរណៈក៏ពណ៌នាការជំនុំជម្រះចុងក្រោយថា “សេចក្ដីស្លាប់ទីពីរ” គឺបឹងភ្លើង។ ម្យ៉ាងទៀត យើងមិនអាចគ្រាន់តែសងថ្លៃនៃអំពើបាបដោយខ្លួនឯង ហើយត្រឡប់ទៅវត្តមានរបស់ព្រះជាម្ចាស់វិញបានទេ។ ប្រសិនបើយើងត្រូវទទួលការជំនុំជម្រះនោះដោយខ្លួនឯង យើងមិនអាចសង្គ្រោះខ្លួនពីវាបានឡើយ។

ព្រះវរបិតាទ្រង់បរិសុទ្ធយ៉ាងគ្រប់លក្ខណៈ។ អំពើបាបមិនអាចត្រូវបាននាំចូលទៅក្នុងវត្តមានដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ ហាក់ដូចជាវាមិនសំខាន់នោះទេ។ គម្ពីរមានបន្ទូលថា គ្មានអ្វីដែលសៅហ្មងនឹងចូលទៅក្នុងទីក្រុងអស់កល្បជានិច្ចរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ ហើយព្រះនេត្រព្រះអង្គបរិសុទ្ធពេកដែលនឹងទតមើលអំពើអាក្រក់។ ដូច្នេះអំពើបាបរបស់យើងបង្កើតការបែកគ្នាមួយ ដែលយើងមិនអាចជួសជុលដោយខ្លួនឯងបានឡើយ។

ហេតុអ្វីអំពើបាបញែកយើងចេញពីព្រះជាម្ចាស់?

ហើយការពិតគឺមិនមានអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមយើងប្រព្រឹត្តអំពើបាបតែម្ដងឡើយ។ យើងជាមនុស្ស។ យើងធ្វើជម្រើសខុស និយាយពាក្យខុស គិតគំនិតខុស និងដាក់អ្វីផ្សេងមុនព្រះជាម្ចាស់។ យើងម្នាក់ៗត្រូវការសេចក្ដីមេត្តាករុណា និងការអត់ទោស។

អ្នកមិនចាំបាច់បំពានបញ្ញត្តិដប់ប្រការទាំងអស់ ទើបបែកចេញពីព្រះជាម្ចាស់ ហើយត្រូវការការអត់ទោសពីព្រះអង្គទេ។ សូម្បីតែអំពើបាបតែមួយក្នុងមួយជីវិត ក៏គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបង្ហាញថា យើងបានខ្វះពីស្តង់ដារដ៏គ្រប់លក្ខណៈរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើរឿងខុសតែមួយគត់ដែលអ្នកធ្លាប់ធ្វើក្នុងមួយជីវិត គឺនិយាយកុហកម្ដង អ្នកនៅតែត្រូវការការអត់ទោសពីព្រះជាម្ចាស់។ គម្ពីរមានបន្ទូលថា បើមនុស្សម្នាក់កាន់ក្រឹត្យវិន័យទាំងមូល ប៉ុន្តែធ្វើខុសត្រង់ចំណុចតែមួយ មនុស្សនោះមានទោសចំពោះក្រឹត្យវិន័យ។

គ្រាន់តែអំពើបាបតែមួយ ក៏ត្រូវការការអត់ទោសហើយ

នោះជាមូលហេតុដែលយើងត្រូវការព្រះយេស៊ូវ

ព្រះជាម្ចាស់ស្រឡាញ់យើងខ្លាំងណាស់ ដែលទ្រង់ចាត់ព្រះរាជបុត្រាព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទមក។ ព្រះយេស៊ូវបានរស់នៅក្នុងជីវិតគ្រប់លក្ខណៈ ដែលយើងមិនអាចរស់បាន។ ព្រះអង្គមិនដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាបឡើយ។ ប៉ុន្តែព្រះអង្គបានស្ម័គ្រព្រះទ័យយាងទៅឈើឆ្កាង ហើយទទួលទោសនៃអំពើបាបរបស់យើងលើព្រះអង្គផ្ទាល់។ ព្រះយេស៊ូវសុគតជំនួសយើង។

ប៉ុន្តែរឿងរ៉ាវមិនបានចប់នៅឈើឆ្កាងទេ។ ព្រះយេស៊ូវរស់ឡើងវិញពីចំណោមមនុស្សស្លាប់។ ព្រះអង្គបានឈ្នះសេចក្ដីស្លាប់។